Эх баригчийн түүх

Одоогоос олоон жилийн өмнө. Ээж маань давхар биетэй. Сар гарны дараа төрөх ёстой байж л дээ. Яг үнэ үед гай газар доороос гэгчээр аавыг хөдөө орон нутагруу томилолтоор явуулахаар болж. Соци нийгмийн үе болсон хойно эхнэр нь төрөх гэж байсан ч ажил бол ажил л байлаа. Ингээд аав хөдөө тийш хүлгийн жолоо залжээ.

За ингээд гэрт ердөө ээж, би, ээжийн гэдсэн дотор байгаа дүү бид 3 үлдлээ. Хоёр ой ч хүрээгүй би тэр үед ээжид хань болно гэж юу байхавдээ. Урдаа тулгар гэдэстээ хүнд улам л хүндрэл учруудаг байсан байлгүй. Гэтэл нэг өдөр (хугацаанаасаа өмнө) ээж өвдөж эхэллээ. Ядаж байхад манайд утас байсангүй. Би дээрээс нь уйлаад л, хоол нэхээд л улам ээжийг сандруулсаар. Эмнэлэгрүү явах боломж байсангүй. Угаасаа оройтсон байлаа. Ингээд ээж маань гэртээ төрчихсөн юм. Дөнгөж төрсөн дороо хүйгээ тасдаж чадахгүй байж. Угаасаа тэнд хөлд ороод удаагүй надаас өөр туслахаар хэн ч байсангүй. Эцэст нь хайч, үнэртэй ус аваад ир гэсэн ээжийн үгийг арайчүү ойлгосон би гэрийнхээ бүх юмыг ухсаар байгаад хамгийн сүүлд нь хайч бас үнэртэй ус аваачиж өгч. Ээж үнэртэй усаар хайчаа ариутгаад хүйгээ тасаллаа.

Ийм л түүхтэйгээр би дүүгээ эх барьж авсан юмдаа. Гэвч хүй таслах хугацаанд хичнээн ч удсан юм бүү мэд, бас дараа нь ээж манайд хүн иртэл бас бүтэн өдөр болсон гэсэн. Тэгээд хамгийн сүүлд цагаан халаадтай эмчийн бараа хараад л ухаан алдсан гэсэн. Их цус алдсанаас болоод ухаан балартаад байсан ч ээж маань хүүхдээ орхиод ухаан алдчихалгүй тэвчсэн юм байналээ. Эх хүний сэтгэлийн хүч гэдэг биемахбодийн хүчээс хэд дахин илүү гэдэг л энэ болов уу. Хожим энэ төрөлтөөс болж ээж бие муутай болсон ч хүүгээ эсэн мэнд аварч чадсанаараа их аз жаргалтай байдаг хүндээ .

Тэр үед хугацаанаасаа өмнө төрж бид бүгдийг сандаргаж байсан дүү маань сая хэдхээн хоногийн өмнө аав болж үрийн зулай үнэрлэсэн баярт мэдээ манайханыг бүгдийг баярлуулаад авлаа.

Амьдрал ч ийм дээрээ сайхан шүү дээ. Саад бэрхшээл амьдралд зөндөө боловч тэр бүрийн цаана заавал аз жаргал байдаг гэдэгт би итгэдэг. Итгэсээр ч байх болно. Амьдралын хүрд өчүүхэн ч зогсолтгүй эргэлдсээр, амьдрал үргэлжилсээр...

Амьдрал өөрөө нэг сая доллар

Өглөөний сэрүүлэгний дуу намайг сэрээх нь мөнгөний төлөөх дайны дуудлага шиг. Гэрээсээ гараад явлаа. Энд миний сэтгэлгээний ертөнцөөс бүх зүйл нь өөр. Энд хүрээлж буй орчин, эргэн тойрны уур амьсгал, хандлага ер нь бүх юм тэс өөр тийм л ертөнц.

Мөнгөгүй бол би энэ ертөнцөд идэж, ууж, амарч, эрүүл байж, урт насалж чадахгүй. Угаасаа энэ ертөнцийг би бүтээгээгүй. Өөр хэн нэгэн хэдэн мянган жилийн турш бүтээсэн тийм л хорвоо. Энд би бусдын зохиосон дүрмээр л тоглоно. Харин энэ тоглоомны бооцоонд нь залуу насаа тавьчихсан. Энд эргэж ухрах ямар ч боломжгүй. Харин зүгээр л өнгөрсөнөө эргэж харж болно. Угаасаа энд цаг хугацаа хэнд ч, хэзээ ч ухрах боломж өгч байгаагүй. Цаашид ч өгөхгүй биз. (жилийн өмнөх бодол...)

Амьдрал утга учиртай байхдаа сайхаан. Гэр бүлийнхээ төлөө, ирээдүйнхээ төлөө, мөрөөдөлийнхөө төлөө ажиллах, ядрах, зовох эцсийн дүндээ бол жаргал л юм байна. Яагаад гэвэл гэр бүл минь, мөрөөдөл минь бүгд миний амьдралын утга учир нь болохоор нар тусах өглөө бүхнийг би надад өгсөн бэлэг гэж боддог болсон. (жилийн дараах бодол...)

Амьдрал бидэнд асар баялаг боломжуудыг олгодог. Аз бас авъяас нь байвал авч болохгүй зүйл тун цөөхөн хорвоо шүү дээ. Магадгүй маргааш би баяжина. Эсвэл нөгөөдөр. Яагаад гэвэл амьдрал өөрөө нэг сая доллар, аз нь таарвал хоёр сая доллар, авъяас байвал зуун сая доллар, амжилтанд хүрвэл нэг тэрбум доллар шүү дээ.

Амьдрал бол бидэнд өгсөн хамгийн том бэлэг, хамгийн агуу боломж юм. Залуу хүн мөрөөдөлтэй бол зам нь аяндаа гэрэлтдэг юм гэсэн. Хичээгээрэй залуусаа.

What Dreams May Come кино буюу там, диваажин, жинхэнэ хайр гэж юу вэ?

Надад маш олон зүйлийг бодогдуулсан, одоог хүртэл сэтгэлээс гардаггүй нэг киноны тухай бичихээр шийдлээ. Англиар бол What Dreams May Come гэдэг нэртэй. 1998 оны кино л доо.

Энэ кинон дээр нэг гэр бүлийн бүх гишүүд ойр ойрхон хугацаатай нас барцгаах бөгөөд тэдний гурав нь болох аав, хүү, охин гурав диваажинд, харин ээж нь ганцаараа тамд очдог тухай гардаг юм. Энэ киног анх үзчихээд би там ба диваажингийн талаар өдөржин бодож билээ. Үнэхээр бид бүгдийн түгээмэлээр ойлгодог тэр там, диваажингийн тухай бодлыг маань хүртэл энэ кино өөрчилж чадсан юм.

Кинон дээрээс ойлгосон диваажингийн тухай бодол
Диваажинд ирсэн гэр бүлийн гишүүд тус бүрдээ өөр өөрсдийн диваажинг үүсгэсэн байдаг. Нөхөр нь болохоор эхнэрийнхээ зурсан зургийг диваажингаар төсөөлдөг байсан тул яг л зураг шиг үзэсгэлэнтэй өнгө будаг хоршсон диваажинд ирсэн байв. Харин охин нь өөрийнхөө тоглоомны ертөнцийг хамгийн сайхан гэж боддог тул мөн тийм диваажинд ирсэн байлаа. Гэхдээ охин нь өөрийнхөө жинхэнэ дүр төрхөөр биш харин хамгийн сайхан гэж боддог байсан Ази царайтай онгоцны үйлчлэгчийн дүрээр диваажинд амьдарна. Харин хүү бол аавынхаа сайн найз хар арьст залуугийн дүрээр диваажинд амьдрах бөгөөд үүний шалтгаан нь тэр аавтай үл ойлголцдог байсантай холбоотой. Тиймээс тэр диваажинд аавынхаа хамгийн итгэлт дотны нөхрийн дүрээр амьдрах бөгөөд энэ нь аавтайгаа ойлголцох гэсэн түүний хүслээс үүдсэн бололтой. Нэгэнт өөр өөр дүрээр байх болсон нэг гэрийн гишүүд хоорондоо тааралдах боловч аав нь хүүхдүүдээ таньдаггүй. Диваажинд юу дуртайгаа хийж болно. Дэндүү эрх чөлөөтэй. Хэрвээ хүсвэл зүгээр л газраас хөндийрөөд нисчихэж ч болно.

Гэхдээ диваажинд нэг л юм дутуу. Учир нь хүүхдүүдийн хувьд ээж нь, аавынх нь хувьд амьдралын түшиг тулгуур хань нь диваажинд байхгүй. Эхнэр нь нөхөр хүүхдүүдийнхээ үхэлээс үүдсэн сэтгэл санааны хямралаа дааж чадаагүйн улмаас амиа хорложээ. Мэдээж амиа хорлосон хүн тамд очих нь ойлгомжтой.

Эндээс урган гарсан гол асуулт бол хайртай хүмүүстэйгээ хамт байхгүй бол тэр яг ДИВААЖИН мөн үү. Миний хувьд лав биш. Тиймээс киноны гол дүр маань эхнэрээ тамаас аврахаар өөрийнхөө диваажингийн аз жаргалаар дэнчин тавьж (тэр өөрөө ч тамд үүрд үлдэж магадгүй) тамруу явна. Тиймдээ хайрттайгаа л биш бол диваажин ч там байдгийг энэ кинонд харуулж чадсанаараа жинхэнэ хайрын үнэ цэнийг гаргаж чадсан байх гэж би боддог юм.

Кинон дээрээс ойлгосон тамын тухай бодол
Гол дүр маань тамруу явах замд ёсон жорын зүйлийг үзэж харна. Тэнд бүүр аавтайгаа ч тааралдана. Тамыг үзүүлж буй тухайн дүрслэлүүд бидний төсөөлдөг тамтай ойролцоо. Халуун, харанхуй, бас аймшигтай. Тэр явсаар эцэст нь эхнэрээ олно.

Харин эхнэрийн хувьд там ямар байсан гээч. Тэр зовлон шаналалаа даахаа болиод амиа хорлосон. Уг нь бол амиа хорлосоноор энэ бүх зовлонгоос ангижрах ёстой. Гэтэл тэр амиа хорлосноор түүний зовон улам бүр үргэлжлэнэ. Нэг ёсондоо тэр өөрийгөө үхсэн эсэхээ мэддэггүй зүгээр л зовж шаналаад уйлж унжаад л суугаад байна. Хайртай хүмүүсээсээ хагацсан уй гашуу нь улам бүр хүндэрч үргэлжилсээр л байна. Энэ жинхэнэ там мөн үү. Мөн. Сэтгэлийн тамийн тамын хажууд бие махбодиороо өвдөлтийг мэдрээд шаруулаад, хайруулаад явж байсан нь бараг жаргал гэхэд болно. (Миний л бодол шүү)

Хайж хайж олсон эхнэр нь түүнийг таньдаггүй. Иймээс эхнэрээ ятгаж хамтдаа туулсан бүх сайхан дурсамжуудаа ярьж өгнө. Ярьж өгч буй дурсамжууд дээр нь гайхалтай гэхэд дэндүү гайхалтай хайрын түүхүүд, гэр бүлийн аз жаргалтай дурсамжууд араасаа цуврана. Эцэст нь хайр бүгдийг дийлж нөгөө гэр бүл маань бүгдээрээ халуун ам бүлээрээ диваажинд цугларсанаар кино дуусдаг.


Кино ч яахав дуусдаг юм байж. Харин амьдрал үргэлжилсээр. Киноноос үлдсэн бөөн бөөн бодролууд одоо ч гэсэн толгой дотор хаяа хаяа эргэлддэг л юм. Кинон дээрээс би юу мэдэрсэн гээч. Би тэндээс жинхэнэ хайр, там диваажинг, хүн өөрөө өөрийнхөөрөө байхын сайхныг, хүний хүсэл тэмүүлэл, төсөөлөл, шантаршгүй тэвчээр, зүтгэл бас гэр бүлийн үнэ цэнийг мэдэрсэн.

Миний хэлдэг нэг үг байдагдаа хэхэ. Үзсэн нэг нь дахиж үзээрэй, үзээгүй нэг нь хурдан олж үзээрэй. Кино тухай мэдээллийг эндээс авч болох байх. http://en.wikipedia.org/wiki/What_Dreams_May_Come_(film)

Одоо бас нэг гоё кино удахгүй нээлтээ хийх юм билээ. Lovely Bones гэдэг нэртэй. Заавал үзнэ дээ гээл сууж байна. :P

Хүүхэлдэйн кино гэхэд дэндүү гайхамшигтай бүтээл болжээ

Саяхан би нэг хөөрхөн хүүхэлдэйн кино үзлээ. Англиар “Paradise Falls” буюу "Up" гэдэг нэртэй. Монголоор “Диваажингийн хүрхрээ” гэж орчуулсан байналээ. Диснейн ээлжит бүтээл л дээ. Өнгөц харахад их өнгөлөг, хөгжилтэй, сонирхолтой хүүхэлдэйн кино мэт боловч цаагуураа бол их зүйлийг өгүүлсэн бололтой. Байгаль хамгаалал, гэр бүлийн үнэ цэнэ, хүсэл мөрөөдөл, амьдралын утга учир, алдар хүндийн хийрхэл гээл зөндөө олон зүйлийг уг кино цөөхөн хэдэн гол дүрээрээ төлөөлүүлж гаргасан байх юм. Хамгийн гол нь энэ бүгдийгээ бүх насныхан үзэхэд тохиромжтой байдлаар хийж бүтээж чаддаг нь Диснейн бүтээлүүдийн гол гайхамшиг гэлтэй.

Киноны хамгийн гоё хэсэг нь гол дүрийн өвгөний маань туулж өнгөрүүлсэн амьдралууд. Энэ хэсэгт бараг яриа байхгүй мөртлөө л сэтгэлд нэгийг бодогдуулам. Танилцаад, хурим хийгээл, байшингаа өөрсдийнхөө гараар янзлаал, дуртайгаараа будаал, эхнэртэйгээ хамт мөрөөдөлийнхөө төлөө мөнгө цуглуулаал (даанч янз бүрийн шалтгаанаар мөнгө үрэх шаардлага гардаг), хүүхэдтэй болох гэсэн боловч...
...энэ бүгдийн эцэст тэд хөгширчихсөн байдаг. Гэвч мөрөөдөлдөө биелүүлээгүй, хүүхэдтэй ч болоогүй. Нэг л өдөр эмгэн нь ертөнцийн мөнх бусыг үзүүлсэнээр өвгөний амьдрал бараг л утгагүй болох бөгөөд уруудах шатандаа ордог. Гэсэн хэдий ч эхнэрийнх нь мөрөөдөл түүний хувьд дэндүү үнэ цэнэтэй хэвээр буюу түүний амьд явах цорын ганц шалтгаан. Энэ л мөрөөдөлөөс энэхүү киноны үйл явдал үргэлжилсээр эцэст нь өвгөнийг өөрчлөгдөхөд хүргэнэ. Мэдээж энэ өөрчлөлтийн шалтгаан нь хүсэл мөрөөдөл ч биш, эд хөрөнгө бүүр ч биш. Тэр бол кинонд орж ирсэн бяцхан бүдүүн жаал.

Амьдрал ч тааж хэлэхэд үнэхээр хэцүү зүйл шүү дээ. Зовлон байдгийн адилаар жаргал ч бас байдаг. Төгсгөл нь гайхамшигтай. Өвгөн хүү 2-ийн цаашдын амьдрал үргэлжилсээр л...

Миний хувьд кинон дээрх хамгийн гунигтай хэсэг нь өвгөний цонхоо арчдаг хэсэг. Уг нь өвгөнийг цонх арчиж байхад цаад талаас эхнэр нь арчиж байдагсан. Гэвч одоо амьдралыг хамт туулсан хань нь нөгөө ертөнцрүү оджээ. Тэр цонхоо ганцаархнаа арчсаар. Аймар гунигтай дүр зураг.

Бас киноны хамгийн сэтгэл догдлуулам мөч нь эхнэрийнхээ адал явдалын дэвтэрт үлдээсэн зургийн цомгийг олж хардаг хэсэг. Өвгөн дэвтэрийг үзэж байхдаа эхнэрийнх мөрөөдөл биелээгүй биш биелсэн, тэр гайхамшигт адал явдалын биелэл нь тэдний хамтдаа туулж өнгөрүүлсэн амьдрал нь юм байна гэдгийг олж мэддэг.

Эцсийн эцэст хүн үхэхдээ эд хөрөнгө биш, эрх мэдэл ч биш зөвхөн сайхан дурсамжаа л авч явдаг юм байна. Хүний цорын ганц хэзээ ч, хэн ч авч чадахгүй өмч бол дурсамж юм байна гэдгийг л энэ киноноос мэдэрсэн дээ.

Хүүхэлдэйн кино гэхэд дэндүү гайхамшигтай агуулгатай бүтээл болсон байналээ. Та бүхэнд зөвлөхөд үзсэн нэг нь дахиж үзээрэй. Үзээгүй нэг нь хурдхан шиг үзээрэй гэж зөвлөмөөр байна. Магадгүй хүн болгон киноноос өөр өөр зүйлийг хардаг байх. Харин миний хувьд бол иймэрхүү л зүйлүүдийг олж харсан бас мэдэрсэндээ.

Энэ киноны албан ёсны вэб хуудас нь бололтой http://adisney.go.com/disneyvideos/animatedfilms/up/ ороод үзээрэй.

Хөгжих тусмаа хүний мөсөө гээдэг болоо юу даа

Бизнесийн арга ухаан улам бүр гүнзгийрч, бизнесийн санаа оноонууд шөнийн одод шиг гялалзаад л. Бизнес хөгжинөө гэж... Гэхдээ хөгжих тусмаа хүний мөсөө гээдэг болоо юу даа гэмээр юмнууд сонсогдож, зарим нь ч бүүр амьдрал дээр мэдрэгдсээр.

Рекламан дээр бизнесийнхэн бүгд л чанарын тухай ярьцгаадаг. Үнэндээ тэдний хувьд чанар тийм ч чухал зүйл биш гэнэ. Жишээлбэл чанартай сайн машин үйлдвэрлэчихсэн чинь тэр нь эвдэрч өгөхгүй, тэгээд аягүй бол сэлбэг нь зарагдахгүй байх жишээтэй. “- Сайн юм битгий хий, сайхан юм хий. Хэрвээ тэгэхгүй бол бидний үр хүүхэд хоолгүй болно шүү” гэж ярьдаг Хятад хүмүүсийн яриа үнэний ортой бололтой.

Үүрэн холбооны яриа, мессежний тариф улам бүр хямдраад л байх шиг. Багц магцын үйлчилгээ ч гэнэ үү. Бараг үнэгүй болсон ч гэх шиг. Гэтэл бас үгүй бололтой. Бодит байдал дээр яг юу болоод байгааг нь бол та нар мэдэж л байгаа.

Бас нэг жишээ. Хүмүүс яриагаар бол түгээмэл тархсан компьютерийн вирусуудыг антивирусны программ хийдэг компаниуд өөрсдөө гаргадаг л гэх юм. Тэгээд тэр вирусыг нь илрүүлж устгахын тулд тэд нараас тэр программыг нь авахаас өөр аргагүй байдалд ордог бололтой. Бизнесийн арга гэхэд арай муухай л юм.

За тэр компьютерийн вирус ч яахав. Тэгтэл хүний эрүүл мэндээр тэгж тоглодог бизнесийн арга байдаг гэж байх юм. Саяхан зурагтаар үзлээ л дээ. Харшилыг арилгана, мөөгөнцөр устгана өөр юу юу ч гэдэг билээ тэр эмнүүд чинь зөвхөн тодорхой хугацаанд л өвчнийг арилгадаг гэнэ. 3 сар ч юм уу. Тэгээд хэсэг хугацааны дараа дахиад гарч ирээд нөгөө эмээ л авч уухгүй бол алга болдоггүй юм байх. Ингээд тухайн хүнийг байнгын эмний хэрэглээтэй болгодог гэнээ. Аймар байгаа биз.

Зарим нэг хувийн шүдний эмнэлгүүд зүгээр шахуу байхад “сувгийг нь бөглөнө, ухна, хатаана, цоолно, цэвэрлэнэ” гэх мэтээр дахин дахин явуулаад, очих тоолонд мөнгө аваад байдаг биздээ. Энэ чинь бас л бизнесийн арга гэж байгаа юм даа. Муухай л байна. За тэр машин техник, компьютер энээ тэрээ ч яахуу. Харин хүний эрүүл мэндээр тоглох л муухай байна даа.

3 төгрөг, 4 төгрөг, бас 100 сая доллар

Эмээг залуу байхад юм гэнэ лээ. Эмээ нэг удаа 4 төгрөгний өрөнд орж л дээ.Тэгээд өрөө төлөх гэтэл бэлэн мөнгөгүйгээс болж оронд нь 1 ямаа өгч байсан гэсэн. Тэр үед ямааны ханш 4 төгрөг хавьцаа байсан юм байхдаа.

Аав дөнгөж сургуулиа төгсөж ирээд хотод таних айлгүй, идэх ч хоолгүй гудамжаар алхаж яваад 3 төгрөг олж байсан гэсэн. Тэгээд ёстой тансаглаж өгсөн гэсэн дээ. Тэр үеийн 3 төгрөг одооны хэдэн төгрөгтэй тэнцэх юм бол?

Дүү бид нарыг бага байхад ээж бутархай зоосон мөнгүүдийг цуглуулж чихэр шиг болгож боогоод орхиод явдаг байсансан. Чихэр шиг боодол бүр нь нэг зайрмагний үнэ байсан гэсэн. Худалдагч эгчид өгөхөд өөдөөс яг нэг зайрмаг өгдөг байсан юм. Тэр үед зайрмаг яг хэдэн төгрөг байсан, бас ээж яг хэдэн төгрөг эсвэл мөнгө үлдээдэг байсныг санадаггүй ээ.

90 онд юмдаг. Би автобусаар хичээлдээ явж байлаа. Тэгтэл хажууд сууж байсан ах эгч 2 автобусны мөнгөө төлсөнгүй гээд кондуктор эгчид загнуулаад хөөгдөж бууж байж билээ. Тэр үед автобусанд том хүн 1 төгрөгөөр явдаг байсан санагдаж байна.

Би нэг удаа сургууль дээрээ сахилгагүйтэж байгаад цонх хагалаад 50 төгрөгний өрөнд орж билээ. Миний хувьд том цохилт болсон. Яаж ээж аавд хэлнээ гэхээс яс хавтайж байлаа. Азаар ээж, аав нэг их загнаагүй юмдаг.

5 төгрөг барьж очоод дэлгүүрээс 2 талх авчихдаг байлаа. Энэ бол 92 он.

Одооны Сөүл хуучнаар бол Туяа рестораны хоолны үнийг хараад ухаан алдах шахаж билээ. Тэнд нэг хоол 200 гаран төгрөг байсан. Уг нь тэр үед 6, 7 төгрөгөөр нэг хуушуур авч иддэг байсан юм.

Нэг удаа бид нар гэр бүлээрээ өдөржин парк дээр тоглосон юм. Бараг бүх тоглоомон дээр л тоглосон байхаа. Орой ээж ааваас асууж байна: - өнөөдөр хэдэн төгрөгөөр тоглов. Аав хариуд нь хэлж байна: - ердөө л 300-хан төгрөг.

Оюутан боллоо. 1-р курсдээ халаасандаа 500 төгрөгтэй явж байвал ангийнхаа “бурзгар” нь болдог байлаа. Харин 4-р курсдээ хонхны баярынхаа нийллэгэнд 100 000 төгрөг гаргаж байсан. Тухайн үедээ их мөнгөөр нийллээ гэж шүүмжлүүлж байсан юм.

2003 он. Би төрийн албанд ТҮ9 зэрэглэлээр цалинждаг байлаа. Цалин маань 43600 төгрөг байв. Гэхдээ бааранд ороод Боргиог 700 төгрөгөөр уучихдаг байсан юм. Гацуурхан ороод 450 төгрөгөөр хагас гуляш, 300 –гаар хагас шөл аваад идчихнэ. Нэг ёсондоо 750 төгрөгөнд 1, 2-р хоол идчихэж байгаа юм. Харин гэрлүүгээ бол алхчихна.

Ажил өөрчлөгдөж цалин нэмэгдэв. Энэ үед би эмээгийн ханшаар бол 150 мянган ямаа, аавын ханшаар бол 200 мянган өдөр тансаглах мөнгийг зөвхөн 1 сарын цалингаараа авдаг боллоо. Гэвч надад чамлалттай санагдаж байсныг нуух юун. Учир нь энэ үед толгойд эхнэртэй болох бодол эргэлдэж байлаа. Тэр үеээс би мөнгийг хэрхэн ахиухан олох талаар бодож эхэлсэн юм.

9-ийн тос, 24-ийн чихэрийн үнэ 4 оронтой тоогоор хэмжигдэж, урд нь анзаардаггүй байсан газрын төлөө хүмүүс нэгийгээ луйвардаж, үнэгүй хувьчилж байсан орон сууцаа ч хүртэл барьцаат зээлээр авдаг болжээ. Хэн нэгэн хүн 100-хан төгрөгний төлөө гутал тослож байхад өөр нэг хүн 100 сая төгрөгөөр мөрийтэй тоглоол. Монгол улс уул уурхайн гэрээний урьдчилгаа 100 сая долларын төлөө толгойгоо гашилгаж байхад, Харри Поттер кино гарсан өдөртөө л 100 сая долларын орлого хийгээл. Хэмжиж боломгүй хэмжээнүүд. Энэ бол 2009 он.

Цэцээ гүн оргил ба блогчин залуус

За өнгөрөгч амрлатын өдрөөр бидний хэдэн блогчид санаа нэгдэн Богдхан уулынхаа ноён оргил Цэцээ гүнийг зорьсон юм. Мэдээж аялал маань амжилттай, бас хөгжилтэй байлаа. Ингээд аялалынхаа зургуудаас толилуулж байна.

За энэ чиглүүлэгч шугамыг дагаал яваад байлаа шүү дээ.

Аялалын багийнхан. Дээрээс нь зураг авагч оролцуулаад. Эхнээсээ л цоглог байсандаа бид хэд.

Аялал эхэндээ хэцүү байсан шүү. Амьсгаадаад явж болдоггүй. Хөдөлгөөний дутагдал бололтой. Цоомоо ч чиглүүлэгчийн үүргээ сайн биелүүлээд урд нь гараал алхаад байсан. Цоомоод чирэгдээд явсан гэхэд бараг болно.

Намрын шаргал ой дундуур алхагчид. Зураг дээр оройн дээд их багш Остоор тэргүүтэй цувааны цоожлогчид харагдаж байна.

Хамгийн эхний амрах газар. Авч явсан хүнсээ идэцгээж байна.

Энэ зураг бол юм идэж гэдэс гарсан хүмүүс нэг нэгнийгээ таницгааж байгаа нь гэдэг зураг.

За аялалын багийнхан амарцгааж байна. Остоор багшийн билгүүн номт яриаг сонсоол бид чинь баясан суулаа шүү дээ.

Шилмүүст ой дундах жим. Дагаад алхаад л байлаа алхаад л байлаа...

За энэ бараг орой дээр гарч ирж байгаа үеийн зураг. Их л ядарцгаасан байсан боловч ...

Энэ мундаг уулчин залуу болбасу би болой

Амрах агшин. Мэдээж яаж зургаа авхуулхаа мартхав.

Цэцээ гүний орой дээр модод иймэрхүү л харагдаж байналээ. Яг шинэ жилийн гацуур шиг. Маш үзэсгэлэнтэй байгаа биз.

Цэцээ гүн оргил маань далайн түвшнөөс дээш 2258 метр юм байна лээ шүү. Ийм өндөрт гарна гэдэг уулын спортын 3-р зэрэг л гэсэн үг.

За оргилын овоотой хэсэг нь. Авч явсан сүүгээ өргөж, арцаа уугиулсандаа бид хэд.

Оргил дээрээс тэнгэр ойрхон юм билээ. Нэг иймэрхүү л харагдана даа.

Аян замын хоол хүнсээ гэж. Оргил дээрээ гарчихсан хүмүүс чинь одоо үдийн цайгаа уугаал, уулын Төмөр царайлаал суудгийн байгааздээ :P

Буцаж явах замын зураг. Бид хэд яахав угаасаа сураагүй юм биш нэгнийгээ явуулж, шинэ онигоо зохиогоол сууж байгаа нь.

Бууж явахад нэг иймэрхүү харагддаг юм билээ. Сайхан байгаа биздээ.

За энэ бол Манзушир дээрээс авсан зураг. Цаана чинь намар болчижээ. Шаргал ойн өвөрт хичнээн дулаахан гэж санана. Төгсгөлд нь хэлэхэд аялал тун сайхан болсон. Маш хөгжилтэй, маш коллективтэй, маш сайхан эхлэл өрнөл төгсгөлтэй аялал болсон. Мөн аялалд явсан өдөр маань ч ёстой сайхан өдөр байсандаа. За ингээд бид хэд нэг өдрийг эрүүл агаарт аялж, иймэрхүү байдлаар өнгөрөөсөндөө.

Дерсу Узала ба хүн байгалийн хүйн холбоо

Өнгөрсөн долоо хоногт ТВ9 телевизээр “Дерсу Узала” хэмээх хуучны нэгэн кино гарлаа. Бага байхдаа би нилээд хэд үзэж байсан боловч өнгөрсөн долоо хоногт үзсэн шиг сэтгэлдээ гүн хүлээж авч байгаагүй юм. Кино надад маш гайхалтай мэдрэмж төрүүлж, дотор минь элдэв зүйлийг бодогдуулсан болохоор киноны тухай бичихээр шийдлээ.

Киноны өгүүлэмжийн талаар: Зовлон жаргалын гэрч болсон атираа бүхий нар салхинд гандсан бор царай, майга хөл, ноорхойдуу хувцас, намхавтар биетэй ази царайтай хүн. Энэ бол Дэрсү Узалагийн дүр төрх, гаднах байдал. Хэдийгээр түүний дүрслэл эгэл боргил авч дотоод сэтгэл нь булгийн ус шиг тунгалаг, бас эхийн сүү шиг цагаан гэдэг нь киноны явцад улам бүр харагдаж байлаа.

Сайхан сэтгэлт хөгшин эр Дерсу Узала, зоригт аялагчид, ухаалаг бас ноён нуруутай ахмад, зожигрон тэнүүчлэх Хятад өвгөн бүгд л тус бүрдээ дэндүү мэдрэмжтэй дүрүүд. Дерсу юуны учир ойд тэнүүчлэх болсон, бас согтохоороо бусдаас зайдуу ганцаархнаа суучихаад дуулдаг дуу нь яагаад тийм гунигтай юм байдаг бол... Тэр яагаад Хятад өвгөний зовлонг дэндүү сайн ойлгодог юм бол... Дерсу тэр барыг буудчихаад яагаад тэгтэлээ өөрчлөгдсөн юм бол... Асуулт амьдрал дээр бий болж, харин кинон дээр хариулагдсаар...

Аливаа зүйлийн харагдах байдал болон дотоод ертөнц хоёр хоорондоо маш их өөр байж болох жишээг киноны найруулагч бидэнд Дерсугийн дүрээр, мөн Уссурын бараар төлөөлүүлж харуулсан бололтой. Түүнчлэн уг кино сэтгэлгээний маш нарийн асуудлыг хөндөж тавихын зэрэгцээ Сибирийн ой тайга, ан амьтан, догшин урсгалтай уулын голууд гэх мэт байгалийн дүр зургуудыг хальснаа үнэхээр мэдрэмжтэй буулгажээ.

Цаанаа л нэг дотно гол дүрийн маань үг яриа, үйл хэрэг нь кино явцад бидэнд хүн байгаль хоёрын харилцан шүтэлцээний талаар улам бүр ойлгуулж байх шиг. Гэвч хүмүүс бид тэр нарийн шүтэлцээ, байгаль эхтэйгээ холбогдсон тэр сэжмийн талаар даанч дэндүү нимгэн мэдлэгтэй ажээ. Тиймдээ ч хорвоо дэлхий өдрөөс өдөрт өнгөө алдаж, үр хүүхэд болсон хүмүүс биднээсээ улам бүр холдсоор байгаа бизээ.
Эцэст нь дүгнэхэд хүн гэж яг юу юм бэ? Хүмүүс бид байгалийн бүтээл үү эсвэл нийгмийнх үү? энэ л асуултын хариуг би “Дерсу Узала” киноноос олж харж дотоод сэтгэлдээ бага ч болов эрэгцүүлэл хийсэн минь энэ киног үзсэний гол үнэ цэнэ юм уу даа.

Зохиолын тухай болон дүрүүдийн жинхэнэ эздийн талаар: “Дерсу Узала”-г кино болохоос өмнө “Дерсу Узала” хэмээх зохиолыг Оросын нэрт газарзүйч, судлаач, ахмад В.К.Арсеньев бичжээ. Тухайн үед Сибирийн ой хөвчийг байрзүйн зурагт оруулах их ажил хийгдэж байсан бөгөөд “Дерсу Узала” кинон дээр гардагчлан ахмад Владимир Арсеньев өөрийн цэргүүдтэйгээ судалгааны экспедицээр явж байхдаа Дерсу Узала хэмээх нутгийн өвгөнтэй тааралдаж газарчлуулж явсан байна. Судалгааны багийнхны аялах явцад тохиолдсон адал явдал, Дерсу өвгөний үзэл баримтлалаас үүдсэн энэхүү кино болон зохиол нь бодит үйл явдал дээр тулгуурласан бөгөөд зохиолын гол дүр Дерсу, ахмад нар бодит дүр юм. Хожмоо уг зохиолыг нэрт найруулагч А.Күросава, Юрий Нагибин нар кино зохиол болгож өөрчилснөөр энэ кино бүтээгдсэн байна. “Дерсу Узала” гэдэг энэ үг одоо ч Оросод алдартай. Түүний нэрээр нэрлэгдсэн жуулчны бааз, амралтын газар, кафе, аялагчдын клуб хүртэл Оросод бий. Зүүн гар талын зураг дээр ахмад Арсеньевийн гар бичмэл, баруун гар талын зураг дээр жинхэнэ Дерсу ба Ахмад Арсеньев нар байна.


Кино болон найруулагчийн талаар: Уг кинон дээр голдуу орос хүмүүс гардаг болохоор нь би хуучны ЗСБНХУ-ын л кино юм байх гэж бодож байсан минь эндүүрэл байж. Тус кино нь Японы нэрт найруулагч Акира Күросавагийн бүтээл бөгөөд Зөвлөлт холбоот улстай хамтран 1975 онд хийсэн кино аж. Энэ кино маань Күросава найруулагчийн гадаад хэл дээр хийсэн цорын ганц бүтээл бөгөөд “гадаад хэл дээрх шилдэг кино” номинациар Оскарын шагнал авсан юм. Зүүн гар талын зураг дээр кинон дээрх Дерсү болон ахмад түүний багийнхан харин баруун гар талын зураг дээр нэрт найруулагч Акира Күросава зургууд тус тус байна.

Намрын дүр зураг хийгээд ретро мэдрэмж

Нэг л хэмээр үргэлжлэх шаргал өдрүүд, илч муутай бүүдгэр нар, хаяа хаяа зөөлөн орох хүйтэн бороо, гудамж талбайд хаа сайгүй хөглөрөх хатсан навчис, ажил хэрэгч уур амьсгалтай ч цаанаа л нэг дүнсгэр намар цаг.

Жиндүү салхи үе үе үлээж умардын жаврыг туун ирэх нь өвөл цаг хэзээ мөдгүй ирэхийг сануулна. Тэртээд шаргалтах Богдхаан уул. Нэг нэгнээ халхалсан байшин барилгууд. Маргаашын төлөө өнөөдрийг золиослон, ирээдүйн тийш дэндүү ихээр яаран алхах зав чөлөөгүй хүмүүс.

Намар цагийн дүр зураг миний хувьд нэг иймэрхүү...

Саяхан ажлын өрөөний ширээгээ ухаж байсан чинь өөрийнхөө хуучин тэмдэглэлийн дэвтрийг олоод. Тэмдэглэл гэхээсээ илүү хагас хугас шүлгээр дүүрсэн цоохор цаас. Эргүүлж тойруулж жаахан суутал нэлээн дээр бичиж байсан бололтой хуучны хэдэн мартагдсан мөр шүлгээ оллоо. Шүлэг бүхэн тухайн цаг үеийн мэдрэмж байдагдаа. Энэ хэдхээн мөрийг би юуны учир яагаад бичиж байснаа ч мартчихаж. Ямар ч л гэсэн гунигаар цалгисан намар цагийн мөртүүд бололтой. Доор сийрүүлвээс:

Ажлын өрөөний цонхоор

Амьдрал дэндүү өнгөгүй

Аль эрт мартагдсан уйт намрын мэдрэмжүүд л

Аяар аяархан сэтгэлд хөврөнө

Өөр юу ч үгүй

Надад одоо юу байна гээч

Нар тусдаггүй цонхны тавцан дээр

Насаа элээсэн гунигт цэцэг шиг

Мэдрэмж байна.

Үсэг холбож, үгээр илэрхийлсэн мэдрэмж юмуу даа энэ хэдэн мөрүүд. Бүх шүлэг л бараг хуучны мэдрэмж минь болдог байх. Унших бүрт л тэр цагийн үеийн зовлон, жаргал, баяр гунигийг сануулна. Ойрд яагаад ч юм бүх юм ретро. Зурагтаар бас л хуучны кино, аманд 10-аад жилийн өмнөх дуунуудын ая аялагдаад. Цаанаа л нэг бүх юм ретро. Мэдрэмж хүртэл хэдэн жилийн өмнөх шиг.

Миний найзын найзын найзынх нь найз нь би

Би олон найзтай хүн. Энэ бол яах аргагүй бахархах зүйл мөн гэж би боддог. Гэхдээ тэр олон найзууд маань намайг харин найзаа гэж боддог болов уу.

За ямартай ч би хувьдаа хэнийг найзаа гэж бодмоор байна тэр бүгд миний найз мөнөөсөө мөн. Би хэн нэгний хувьд найз биш сайн танил ч байж болно гэхдээ миний хувьд бол найз гэж бодсон хүн маань яах аргагүй найз мөн болж таарч байна. За тэгээд өөрийнхөөрөө бодохоор би их олоон найзтай хүн болж байгаа юм.

Магадгүй би сайн танил, найз 2-оо ялгаж салгаж чадахгүй андуурсан ч байж болох талтай. Гэхдээ яахав дээ найзад дуртай л хүн байгаа биз.

Жинхэнэ найз олдохоо байждээ гэж зарим хүмүүс ярьдаг. Үнэндээ жинхэнэ найзаасаа хэтэрхий их юм хүсэж хүлээсэн, найз гэдэг нэрээрээ түрий барьж нөгөөдөө ачирхаж, бачирхдаг зангаас болж жинхэнэ нөхөрлөл тэр болгон үүсдэггүй байх л даа. “Чамайг ингэвэл би тэгнэ” гэх мэт хариу нэхсэн нөхөрлөлөөс жинхэнэ нөхөрлөл хэзээ ч үүсэхгүй нь тодорхой. Заримдаа бас “Чи миний найз л юм бол тэг ингэ” гэх мэт үгийг найзууд бие биедээ хэлдэг шүү дээ. Уг нь тэр хүн таны найз гэдгээрээ өөрийн тань өмнө үүрэг хариуцлага хүлээх ёсгүй л баймаар. Хамгийн гол нь найз гэдэг зүйлийнхээ утга учрыг ойлгох нь чухал. Найз бол зөвхөн сэтгэлийн нарийн чанд хэлхээ болохоос “найз” хэмээх нэрээр далайлган ажлаа амжуулж, амьдралаа дээшлүүлэх гишгүүр биш гэдгийг хүмүүс тэр болгон мэддэггүй байх л даа.

Цаг хугацаа найзуудыг шигшиж жинхэнэ найзуудыг тунгаадаг бизээ. Жинхэнэ найзуудын нөхөрлөл цаг хугацааг үл хамааран уртаас урт үргэлжилдэг юм билээ. 50 гаруй жил нөхөрлөж буй аавынхаа найзуудаас би жинхэнэ нөхөрлөл цаг хугацааны уртад зэвэрдэггүй, гандадгүй юм байнаа гэдгийг ойлгож авсан. Надад ч бас тийм нөхөрлөл олон байгаасай ...

Саяхан миний толгойд нэг сонин бодол орж ирээд. Хэрвээ энэ хорвоод байдаг бүх хүн найзтай бол энэ дэлхийн бүх хүн найзын сүлжээгээр хоорондоо холбогддог байх. Миний найзууд цаашаа бас зөндөө найзтай, тэр найзуудынх нь найзууд ч бас найзтай гэх мэтээр найз нөхдийн сүлжээ үргэлжилдэг байх. Магадгүй миний найзын найзын найзынх нь найз нь эргээд би ч байх юм билүү хэн мэдлээ. Ямартай ч миний бодлоор хорвоо дэлхийг бүрхэж чаддаг хамгийн том сүлжээ бол найзын сүлжээ.

Орчлонг танин мэдэх аяныг хамтдаа эхлүүлсэн багын найз, эрдмийн өргөөнд тохой нийлүүлэн суусан ангийн найз, амьдралын уртад мөр зэрэгцэн урагшлах ажлын найз гэх мэт олон олон найзууд надад байдаг.

Мөн сүүлийн үед миний оронзайд маш хурдан бас хүчтэй түрэн орж ирсэн найзууд бол блогчин найзууд маань. Үргэлж дотно дулаахан эерэг энерги үүсгэж, үзэл бодлоо чөлөөтэй хуваалцдаг, хамгийн гол нь байнгын идэвхтэй байдаг нь тэдэнтэй найзлах хамгийн том шалтгаан минь болдог. Өдөр болгон биш гэхэд долоо хоногтоо нэг уулзаад инээж, ханиагаад суух ч бас нэг төрлийн жаргал юм даа. Тэр л сайхан үеийн мэдрэмжинд сэтгэл хөдлөөд “би найзтай хүн” бахархан дуу алдмаар санагддагаа нуух юун. За тэгээд найзууддаа “найзуудын өдрийн” мэндийг хүргэе дээ.

Шинэ сайтын тухай

Шинэ долоо хоногийн мэнд. Сайхан амарсаны маргааш, сайхан ажиллах ч бас сайхан шүү тээ. Сайхаан сайхан.

Энэ удаад та бүхэнд хэрэг болохуйц вэб сайт танилцуулах гээд. Энэ сайтаар зочилж үзээгүй нь хажуугийн сурталчилгаан дээр дараад нэг үзчихээрэй. Сайтын тухайд гэвэл цоо шинэ сайт бол биш. Өмнө нэг жил гаран ажилласан юм. Өмнөх хувилбарыг нь блогчин Цуки-Яма, Майгазартай хамтран хийж байсан юм. Овоо ч олон хандалттай болсон. Саяхан хостны хугацаа дууссантай холбоотойгоор сайтаа бүрэн өөрчилж шинэчиллээ. Та бүхэн тэгээд газартай холбоотой хүссэн мэдээ, материал, заавар зөвлөмж, бас бус ойлголтуудыг эндээс авна биз. Цаагуур чинь зурагт радиогоор нэг “иргэн бүр газар өмчилж авах боломжтой” гээд яриад байгаа биздээ. Тэгхээр та бүхэнд ч бас тийм эрх байгаа. Энэнтэй холбоотой түгээмэл асуулт хариултуудыг ЭНД дараад авч болно. Энэ мэт зүйлүүдийг манай сайтаас аваарай. Агуулгын хувьд бас байнга шинэчлэгдэж, улам бүр баяжиж байх болно.

Та бүхэн бас хэрэгтэй хүмүүст нь манай сайтын УРЛ-ыг дамжуулж өгөөрэй. Дэм дэмэндээ дээс эрчимдээ. Эрчим нь тэгээд өөр юундаа байдаг юм. Сайтын тухай дэлгэрэнгүй мэдээллийг ЭНД дарж уншаарай. Бас зүгээрчгүй сайтынхаа хүрээнд ТВ нэвтрүүлэг хүртэл хийгээд авсан шүү. Даанч санхүүжилтгүйн улмаас зогсчихсон болхоос.Нээрээ манай сайтыг Мозилла дээрээс үзвэл гоё харагддаг юм байналээ.

За та бүхний шинэ долоо хоногийн ажил үйлсэд амжилт хүсэе.

Намар болсоны л шинж биз. Нэг ийм бичлэг биччихлээ

Хорвоо дээр хоног өдрүүд урссаар... Нэг өдөр зовох цаг байхад нөгөө өдөр жаргах цаг заавал байдаг гэж би боддог юм. Заримдаа бүх юм утгагүй санагдаад үхэж далд ормоор үе ч тохиолдоно. Заримдаа амьдрал чи юунд ийм сайхан юм бэ гээд дуу алдам өдрүүд ч бас байна. Тиймдээ ч амьдрал гээчийн утга учир оршдог биз дээ.

Хэдэн жилийн өмнө үхэл гэдэг их л амархан санагддаг байлаа. Ер нь л үхэл ч гэлтгүй аливаа юмыг хүчлэн шийдэх гэж зүтгэдэг их омголон байж. Одоо бол үр хүүхэдтэй мань мэт шиг хүн үхнэ гэж ярих нь битгий хэл “ү” үсгээр эхэлсэн юм ч ярих амны алдас биз.

Хаа нэгтээгээс уншиж байсан юм байна. Эсвэл нэг блогоос ч байж магад. Нэг хүн нэг номыг 3 удаа уншиж л дээ. Эхлээд 17 настайдаа дараа нь 30 гараад сүүлд нь хөгширсөн хойноо. Унших бүрт тэр номоос өөр өөр ойлгоц, бодрол авсан гэдэг. Гэтэл ном яг анхны бичсэн хэвээрээ. Хавтас нь элэгдсэнээс агуулгын хувьд өөрчлөгдсөнгүй. Харин номыг уншсан хүний цаг хугацааны туршид хуримтлуулсан өөрийн үзэл бодол, туулсан жаргал зовлон л тэр номыг өөр өөр хүлээн авахад хүргэсэн байна.

Үнэндээ тэр ном, амьдрал 2 яг адилхан. Байж л байна. Бас үл өөрчлөгдөнө. Харин хүмүүс бид л биенийгээ өөрчилсөөр. Үр дүнд нь амьдралыг бид өөр өөрөөр хардаг. Мөнгөтэй хүн амьдралыг нэг өөрөөр харна, ядуу хүн бас нэг өөрөөр, хүүхэд өөр талаас нь, хөгшид бүүр өөр өнцгөөс, ганц бие хүмүүс, хосууд, үр хүүхэдтэй хүн, дарга хүн, цэрэг хүн, харамч хүн, атаархуу хүн, тусч хүн, шогч хүн бүгд л өөр өөрсдийн байр суурь, үзэл бодолоор амьдралыг хардаг, тэр ч үүднээсээ амьдралд тэгж ханддаг. Магадгүй ийм олон янзаар хүмүүс амьдралыг хардаг болхоор өөр хоорондоо зөрчилддөг биз ээ. Хорвоо дээр хүмүүс бие биенээ хайрлаж, үзэн ядаж, хүндэлж, найзалж, дайсагнаж эсвэл зүгээр мөр мөрөө хөөгөөл амьдарсаар... Амьдрал үргэлжилсээр...

Цаг хугацаа урсан өнгөрч, хором мөч бүрээрээ хорвоог таниулдаг энэ их амьдралын урсгал дунд би ч бас бага багаар ухаажсаар, ухаарсаар л явна даа.

Баруун зүгийн нутгаар...

Бороо миний бие анхны фото нийтлэлээ өөрийнхөө блог дээрээ оруулахаар шийдлээ. Энэ удаад баруун таван аймгаар явсан аялалынхаа зарим зургаас толилуулж байна. Зургуудыг миний бие өөрөө авсан бөгөөд 1-рт би мэргэжлийн зурагчин биш, 2-рт сонирхогчийн энгийн камертай тул та бүхэн элдэв, алдаа мадаг байх аваас уучлан өнгөөрөөнө гэдэгт итгэж байна.

Энэ зургийг би "Гурвал" хэмээн нэрлэсэн бөгөөд Ховд аймагт авсан зураг. Энэхүү зурган дээр байгалийн гурван өөр зүй тогтол нэгэн дор харагдаж байгааг та бүхэн анзаарч байгаа бизээ.

Энэ зургийг "Бороо" гэж нэрлэсэн бөгөөд Хөх сэрхий нурууны хойд хэсэг орчимд байрлах газар нутгийн нэгээхэн агшинг харуулж байна.

Зам заалгаж буй хотын хүнийг харуулж буй энэ зургийг Ховд аймагт авсан юм.

Дуунд мөнхөрсөн алдарт "Буянт гол". Бороо ороол цаанаа л нэг гунигтай өдөр байсан шүү.

Энэ бяцхан хонин гүрвэлийг би Говь -Алтай аймагт явж байхдаа авсан юм.

Ховд гол дээрх үүр шөнийн заагийн зураглал. Гоё харагдаж байна уу.

Баян-Өлгий, Ховд аймгийн зааг дээрх нэгэн "Чантуу" айлын хонин сүрэг бэлчээрлэж байгаа нь. Хөдөө тал минь малаар дүүрэн, хөрсөн доороо эрдэнээр баян хүмүүс шүү дээ бид чинь.

Наадам дөхөж байлаа. Уяа сойлго нь тохирсон морьд унасан хүүхэд, уясан эзнээ баярлуулах тэр л өдрийг хүлээн тэсэж ядан зогсох мэт.

Мандах наран уулсын дундаас өндийж буй нь...

Зах хязгааргүй уудам "Шаргын говьд" элсэн дундах бяцхаан өндөг. Ямар шувууных болхыг мэдэж чадаагүй. Ямартай ч би сүүдрээ тусгаагүй шүү.

Завхан аймгийн төв Улиастай хотод шинээр баригдсан суваргууд. Завханчууд Отгонтэнгэр хайрханаа тойрч төрсөн хутагт, хувилгаадынхаа тоогоор суврагаа сүндүүрлүүлжээ.

Наран жаргах тэнгэрийн сүр хүчит догшин өнгө

Наран жаргах тэнгэрийн намуун зөөлөн өнгө...

Алтайн цаадах говь.... үлгэр домгийн гайхамшигтай нутаг шүү

Завхан голын тохойрсон хэсэг. Завханы Дөрвөлжин сумын орчмоос. Элсэн дээгүүр чимээгүй урсах энэ голын бүлээхэн ус...

Бэр гуйх ёсон ба Бороогийн бэр гуйсан түүхээс...

Зээ хө. Өдрийн сайныг өнжин хүлээж сарын сайныг саатан хүлээж, өнөөдрийн энэ өдрийг өлзийтэй юм гэж сонгоод өнөө муу хоёр хүүхдээ нийлүүлюу гэсиймаа хөө. За бэр гуйжийна шүү. Ойлгож байгаа биз дээ. хэхэ.

Монголд нэг сайхан ёс заншил байнаа. Тэр нь “бэр гуйх ёсон” гэж. Наагуураа бол найр наадмын нэг хэлбэр мэт боловч цаагуураа бол их утга учиртай эд юмсанж. Утга учир нь юу гэвэл эмэгтэй хүнийг, тэр тусмаа эхнэр ээж болох гэж байгаа хүнийг хүндэтгэн үзэж, ёс төр хийж, эрэгтэйн талаас өндөр ач холбогдол өгч буйн илрэл гэж байгаа. Харин нөгөө талаасаа бол гуйлгаж, гувшуулж байж ирсэн эмэгтэй хүн чинь бас тэр эрэгтэйн талынхаа гуйж авч ирсэн хүндлэлийг дааж явах хариуцлагыг өөртөө авч байгаа юм. Ер нь бол аль аль талаасаа их чухал утга учиртай ёс заншил ажээ.

Би ч бас Монгол ёс заншилаа дагаад эхнэр авахаасаа өмнө бэр гуйсаан гуйсан. Манай талаас гурван хүн очиж байгаа юм. Аав, аавын том ах, ээжийн том ах гурав. Тэр гурав уг нь урд орой нь аймар бэлдсийн. Дундаа нэг зуу тавьж байгаал хоорондоо нэх сүрхий ажил ярьж байгаа хүмүүс шиг ярилцаал, чи үгээ хэл, би хадгаа өгөе, хэрвээ дуул гээд байвал чи дуулаарай гэх мэт бие биендээ даалгавар өгөөл. За тэгээд маргааш өдөр нь билэгтэй сайн цаг харж байгаа л очлоо. Тэгсэн яасан бөөн адал явдал. Эхлээд аавын том ах хадагаа гаргаж ирээл нөгөө бэлдсэн үгээ хэлэх гэсэн чинь тас мартаад наасс. Тэгээд яахав дээ кармаагаа ухаж ухаж нээх аймар үрчийсэн цаас гаргаж ирээл тэрийгээ харж уншсан гэж байгаа. За цаашаагаа бол архийг бол хадмын талаас шахна гэдгийг ч үзүүлж өгч байна гэнэ. Тэгсэн яасан манай талын гурав шахуулсаар байгаад яг яах гэж ирсэн зорилгоо мартаад наасан. Бүүр гарч ирэхгүй удаад байхаар нь би утасдаад юу болсон гэсэн чинь өөдөөс аав нэлээд гостуу хоолойгоор “- ай. Аав нь нээх оройтохгүй харина. Санаа зоволтгүй” гэж авдын. Би уурлаад” –юугсэн үг юм бэ, бэрээ гуйсан юмуу“ гэсэн чинь аав “ –юун бэр” гэж асуувал яахуу. Хаха. Ингээд манай энхийн элч нар Татаруудад хорлогдсон нь нэгэнт тодорхой болов. Элч нэгэнт бүтэлгүйтсэн тул миний бие тэсгэлгүй араас нь ороод орхилоо.

Тэгтэл хадмын талынхан хүргэн хүү өөрөө ороод ирлээ. Хүлээдэггүй хүргэнийг торгоноо гээл архи өгчийнэ. Би яахав бөөн уур. Муухай хялайж харж байгаад нөгөө архийг нь ёроолыг нь гартал хашраачаал. Ийш тийшээ харлаа. Манай гурван хүний хоёр нь тас. Нэг нь арайчүү суугаал байна. Суугаал байна. Ингэхэд ирээдүйн эхнэр болох хүн маань харагдадгүй. Тэгсэн тэдний талынханы ёсонд бэрээ нуудаг гэнээ. Тэгээд бэр гуйж байгаа хүмүүс нь олохгүй бол өгдөггүй юм байх. Би учрыг нь мэдэнгүүтээ аавыг сэрээгээл “ –аав аав одоо бэрээ хайя аа, аав аав” гээл сэгсэрч гарлаа. Аав гэнэт нүдээ нэх том нээгээл за бэрээ аваад явахуудаа гэсэн чинь хадмынхан олоод ав гэж байна. Хэдэн өрөөгөөр нь дамжиж хайгаад олдодгүй. Миний дотор ”за өнгөрчээ, ингээл эхнэр авч чаддагүйн байна” гэсэн бодол орж ирээл, уур, бухимдал, гомдол зэрэг төрөөд. Нээх сонин болоод явчдын. Гэтэл харилцаа холбоо хөгжинөө гэж сайхан юм байхын. Ирээдүйн эхнэр маань өөрөө мсж бичиж байна. “-хайраа би харанхуй өрөөнд байгаа шүү” гээл. Хэхэ. Шипи авсан хүн чинь яахуудээ аав дээр очоод чихэнд нь сэмээрхэн хэлээд тавьчлаа. Тэгсэн аав бас аягүй жүжигчээн. “-за олохгүй юм шиг байна. Юмыг яаж мэдэх үү сүүлийн ганц шаанс харанхуй өрөөнд нэг үзээдхэе” гээл очиж байгаамаа.

За тэгээл хавын харанхуй өрөөний хаалга юуг нь дэлгэтэл хамгийн гоё дээрээ тавьцан ирээдүйн эхнэр минь мишээгээл сууж байна шүү. Нэг сандал тавиад дээр нь суучижээ бас. Нээх хөөрхөөн. Олдож байгаа тэрхэн мөчийн зураглалыг хараад би бараг дахиад дурлаж байгаамдаа. Нэг мэдсэн миний хамаг уур, бухимдал аль хэдийн замхарчиж. Нэг л сайхан. Ингээл эхнэртэй болдым байжээ гээл баярлаж амжаагүй байтал ирээдүйн эхнэр маань нэг л бишээ. Яаж байна гэсэн чинь царай нь нэг л сонин хувхай цайгаал, бие нь хөлөрцөн. Биднүүс сандаралдаал. Яасан гэсэн чинь. Өөдөөс “- агаар дутагдаад” гэжийнэ. Аргагүйшд харанхуй өрөөнд хэчнээн ч цаг суусын. Харин яаж ухаан алдачаагүй юм. Тэгээл тэр оройдоо арайхийж гуйж авсан бэрээ бол газар дээр нь аваад явна биз дээ.

За бэр гуйсан түүх иймэрхүү. Аав маань бас саяхан дахиад бэр гуйсан. Дүү бас эхнэр авч байгаа юм. Харин аав овоо туршлагажсан сурагтай байналээ. Хоёр хүүдээ эхнэрийг нь гуйчихсан. Одоо харин ганц охиноо бол ёстой гурав хоног гуйлгуулж, гурван удаа буцааж байж өгнөө гэчихсэн суужийлээ. Хэхэ.

Жич: Бэр гуйхад ажиллагаанд тэр архиар шахаж согтоодог чинь бас учиртай гэнээ. Согтуу хүнээс л жинхэнэ төрх нь илэрийшд. Тэгхээр охиноо ер нь ямаршуу айлын бэр болгож байгаагаа ч мэдэх зорилготой гэнэ. Бас тэгж удаан ярилцаж, удам судраа хэлэлцэж суудаг нь наанадаж хувь хүний талаас нь мэдээлэл авах, цаанадаж цус ойртох гэх мэт аюулаас урьдчилан сэргийлж байгаа нь тэр юм гэнэлээ шүү.

"Виз гаргагч" байлаа...

Би нээрээ аягүй сонин хүүхэд байж билээ. Амархан дурладаг. Сайхан төрсөн нэгэнд салж ядан дурлана, аятайхан төрсөн нэгэнд нь анхны харцаар дурлана, даруухан төрсөн нэгэнд бол дасаж ирээл дурлана, санаа нийлсэн нэгэнд нь саваагүй зангаар дурлана гээл. Дурлаал, дурлуулаал, хаяал, хаягдаал. Амьдрал гэж ёстой бөөн адал явдал байлаа. Ямар сайндаа л ийм их шүлэг бичиж суухав дээ. Бараг бүх шүлэг маань залуу насны дурлалуудтай л холбоотой. За тэгээл дурлалууд маань ядаж байхад дандаа бүтэлгүй.

Нэг охинтой үерхдэг болоол хэсэг хугацаа өнгөрөв үү гүй юу нөгөө охин нь гадаадруу явахаар болчдог байсын. Нээх сонион. Тэгээл нөгөө охин нь гадаад яваал удаагүй байж байтал дахиал дурлаж байгаан. Тэгжийтэл тэр охин нь бас гадагшаа яваад өгч байгаан. Энэ байдлаар би гэдэг амьтан зөвхөн Монголдоо хичнээн удаа ганцаараа үлдэвдээ. Тэр битгий хэл нэг охинтой санамсаргүй нэр холбогдоход хүртэл тэр нь ч хүртэл гадаад яваад өгч байгаан. Аягүй сонин байгаа биз. Тэгээд энэ байдлаа найз нартаа хэлсэн чинь нөгөөдүүл намайг “вийз гаргагч” гээд хочилчихдог байгаа. Чи сонинд зар өгөөч гадагш нь охидыг гаргана гээл гэдийн. Хэхэ. За тэр вийз гаргах нь ч юу юм бэ.

Ямар ч л гэсэн энийг би хувь заяа гэж боддог болсон. Яагаад вэ гэвэл би эхнэртэйгээ суухаасаа өмнө анх уулзаж учирдаг байхдаа бас л гадаад яваад өгөх байх гээл сэмхэндээ айдаг байсын байхгүй юу. Бүүр асууж ч байсан. Чи ийш тийшээгээ явчихгүй биз гээл. Тэгсэн манай эхнэр. Хаашаа ч явахгүй, явах ч бодол төлөвлөгөө алга гэдэг байсын. Тэгээл бид хоёрын үерхэл нтр үргэлжилсээр байгаал эхнэр нөхөр, айл гэр, аав ээж болсондоо хө.

Хэрвээ тэр охидууд хэрвээ гадагшаа яваагүй байсан бол би өнөөдөр яаж ч яваам билээ. Ёстой хэлж мэдэхгүймдаа. Тэгээд би энийг яах аргагүй хувь заяа байсан байна гэж боддог болсымдаа. Заяаны ханьтайгаа учирах арай болоогүй байхад нь би гэж нэг гэнэн цайлган амьтан зүгээр ийш тийшээгээ үсчээд тэгээд бурхан сандрахдаа тэр охидуудыг нь яшиг зүгээр гадагш нь явуулчы гэдэг байсан байх. Хэхэ. Заяаны ханийн тухай бас нэг юм хэлэхэд хоорондоо адилхан гэдэг нь үнэн шүү. Манай аав ээж хоёр адилхан байсын. Би бас эхнэртэйгээ аягүй адилхан. Зарим хүмүүс биднийг ах дүү л гээд байдын хаха. За ах дүү нь ч юу юм. Ямарч гсн хайр дурлал бүтэлгүйтлээ нтр гээд шаналаад яваад байх хэрэггүй юм шиг байна лээ шүү. Цаана чинь заяаны хань чинь хүлээж байгаа гэдэгт итгээрэй.

Хүүхэд насны минь цорын ганц үнэнч найз ном л байлаа

Бичиг үсэг тайлагдаж эхэлсэнээсээ хойш би бээр ном зохиолд шунан дурлаж, тоглож ноцолдох ёстой бага насаа номын сан, ширээний гэрэл, гэрийн мухар зэрэгхэнтэй нөхөрлөж өнгөрүүлсэн юмдаг. Мэдээж хамгийн анхны хайрын захиа авах хүртэлх бүх хугацаанд ном миний үнэнч найз маань байсан юм.

Ер нь бодоод байхад намайг номонд дуртай болгосон хүмүүс нь ээж, аав хоёр бололтой. Манай хоёр надад зориулж хүүхэд байхад Оросын “Мурзылка” сэтгүүлийг захиалдаг байсныг сайн санаж байна. Сүүлд нь залгуулаад “Миша” сэтгүүл. Гүй ээ мөн сайхан сэтгүүлүүд байж билээ. Бичиг үсэг мэдэхгүй хүүхэд ч дурламаар. Үнэхээр сонирхолтой. Одоо гардаг бол уу. Тэгээд ээж лагерь дээр намайг жаахан байхад Жек Лондоны “Цагаан соёот” гэдэг зохиолыг үйл явдалтай дүрслэн уншиж өгдөг байсан. Тэр бас их нөлөөлсөн байх. Учир нь би орой болгон цуврал хэлбэрээр сонсдог байсан болоод ч тэрүү номныхоо үргэлжлэлийг уншиж өгөх оройн цагийг тэсэж ядан хүлээдэгсэн.

Номонд шунан дурлаж уншдаг бүр орондоо хэвтэж уншдаг, бүдэг гэрэлтэйд уншдаг байсан маань намайг харааны шил зүүлгэхэд хүргэсэн боловч энэ бүхэн эргээд өнөөдөр намайг хоолоо олж идэх арга замд маань ч бас хөтөлсөн юм. Хамгийн анхны бие даан уншсан том зохиол маань Ж.Пүрэв гуайн “Зүрхний хилэн” хэмээх түүхэн роман байлаа. Хоёрдугаар ангийн нусгай надад арай л хүндэдсэн зохиол байсан боловч түүхэн зохиол гэж ямар агуу зүйл байдгийн зах зухаас ч болов бяцхан тархиндаа тунгааж авсан юм. Тэр цагаас хойш гадаад, дотоодын асар олон зохиол уншсансан. Лев Толстой, Достоевский, Шолохов гээд Оросын сонгодогууд, гунигт Чингиз Айтматов, Дэлхийн шилдэгүүд адал явдалт зохиолын аваргууд болох Жюль Верн, Майн Рид, Марк Твений хэдэн зохиолуудад хэтэрхий дуртай, баруун солгойгүй хэд хэд л бол хэд уншина. Магадгүй миний мэргэжлээ сонгосон шалтгаанч эдгээр номноос үүдэлтэй. Дэлхийн зохиолчид төдийгүй өөрийн орны зохиолчдын номонд ухаангүй орж билээ. Ч.Лодойдамбын “Алтайд”, “Тунгалан тамир” романууд, Д.Намдагийн “Цаг төрийн үймээн”, Л.Түдэвийн “Оройгүй сүм” гээл лут лут зохиолуудад донтдог байлаа. Ямар сайндаа “Цаг төрийн үймээн” романы гол дүр Балданцэрэн гүнтэнг шоронд ордог хэсэг дээр сэтгэл ихэд хямарч хоол, нойрыг хүртэл умартаж байж билээ.Тэр битгий хэл шоронгоос хурдан гаргахын тулд өглөө эрт босож номоо илүү хурдан уншдаг байлаа. Ёстой жинхэнэ book addict гэж л тийм хүнийг хэлэх байсан байх. Александр Толстойн “Инженер Гарины сүйрэл” номыг уншсаныхаа дараа тухайн зохиол дээр өгүүлдэг зэвсэгийг хийх гэж оролдож байгаад хөлөндөө түлэгдлийн сорив үлдээж байсан тэр цаг миний 6-р ангийн үе байж. Номоо гэж нойр, хоол шиг л амьдралын маань нэг хэсэг байж шүү. Одоо би уран зохиолын ном уншилгүй их удаж байна. Мэргэжилтэй холбоотой хууль, эдийн засгийн номууд л уншина гэхээс биш өөр ном унших зав нь ч олдохоо байжээ.

Гэрийнхээ шар диваан дээр хөлөө атийлган суугаад номоо уншиж байгаад суудал дээрээ унтчихдаг хүүхэд насандаа эргээд нэг очихсон. Хүүхэд насны минь чин үнэнч найз ганцхан ном чи байж дээ. Сега тоглоом, хөөрхөн охид хоёр байхгүйсэн бол ... магадгүй ном бид хоёр өнөөг хүртэл нөхөрлөх байсан ч юм билүү. Ямартай ч ертөнцийг харах цонх, есөн хүслийн бэлгэдэл ном таныг тэргүүндээ адислан, гэрийн хойморт хүндлэн залмуу

Блогчдын жомбоорой (jamboree) ба хэдэн зургууд

Блогчдын маань энэ зуны жумбоорой сайхан болсоон. Адал явдалтай хөгжилтэй л явлаа. Урд өмнө уулзаж байгаагүй шинэ блогчид ч цөөнгүй байлаа. За тэгээд хүмүүс ч бас мэр сэр бичсэнээс та бүхэн уншсан байлгүй би харин хэдэн зураг тайлбартай нь оруулаадхая.

За энэ эхний зурган дээр бид хэд хорхогоо идэж байна. Ёстой Зараагийн жор, Заяцийн сэтгэл орсон болоод ч тэр үү тун амттай хорхог болсоон. Тэгсэн би гэж нэг гэнэн цагаан амьтан далны яс авчиж. Тэгээд далыг далуулаа гээд хүмүүст хувааж өгсөөр байгаад өөртөө бараг юм үлдээгээгүй л дээ. зА тэрч яахуу дараагийн зургандаа ороё.

За манай ГөГө блогчид чинь айхтар хөзөрчидтэй юм шиг байгаан. Үлэмж Дэпсү 2 бол энэ тал дээрээ бүүр айхтар гэж байгаа.

Заа тээр тэнд модны сүүдэр доор охидын шивнээ явагдаж байгаа бололтой. Айхтариз. Харин энэ улаан кээт нь Залуу маркетер блогчных. Яагаав нөгөө маркетер нодлингийн зугаалгын бичлэг дээр бас бус түүх нь байгаа. Уншаагүй нь ЭНД дарж уншаарай хэхэ.

За одоо ёстой гоё хэсэг нь. Хөлбөмбөгөө гэж. Манай хэд аймар ЖиТулга, Жижиг Эрка, Цуки эднүүс бол энэ тал дээр айхтариз. Гэхдээ манай баг бараг мэргэжлийн шахуу гаруудтай тоглосон гэхэд нэгхэн бөмбөгийн зайтай л хожигдсон. Дрийм, Доктор 2 ч бас манай талын одууд нь.

За залуус орой цүү хаяхуу, яахуу ийхүү гээл санаа оноогоо хуваалцаж байгаа нь. Тэгээд учираа олж ядан байтал Оршихоо (Хоосон чанар) блогчны зааж өгсөн тоглоомоор сайхан тоглосоон. хэхэ. Өгзөг, өвдөг, 2 гар, 3 хөл гээл....

Аа энэ бол атом молекул ингэдэг тоглоом. Хүмүүс далимдуулаад сайхан тэврэлдээл байлээ хихи. Заза тоглосы. Би уг нь нэгэнд түрүүлсышд.

Оройн паари эхлэх гэжийнэ. Нээрээ зарим блогчид нь аймар чийрэг байгааз. Нүцгэн нтр.

Шөнийн галын наадам. Транс ая явж нтр. Оршихоо, Ицми гоцолж бидүүс дагаж бүжэглэж нтр. Айхтариз энэ лаг бүжэглэдэгүүд нь. Шөнө авсан болхоор нэх сайн харагдахгүй байна. Тэр гараа өргөцөн нь бодуул би л юм шиг байна

Заза тэгээд зугаалга сайхан болсоон. Шөнө хэсэг Казакууд ирж манай Докторыг яасан гэлээ. хихи.

Өглөө юмаа алдсан ч гэсэн цоглог байсы шүү харин ч нэг. Дөчийн бидоноор нэг будаатай шөл хийж идээл. За төгсгөлд нь уламжлал ёсоор талархалаа хэлийдаа. Шөнө дээлээ өгсөн Цукидаа, Хөнжилөөрөө тусалсан Эркад, майхан нэгтэй хамууд Жи, Давкадаа, Бидоон, хивс, майханаа өгсөн Ороок цэцэгчиндээ, Казакуудыг аргалаад явуулсан Доктортоо, ажилсаг Дриймдээ, машин аппаратаараа нийтэд нь тусалсан Зараа, Остоор, Маркетер, Доогий, Янзага эднүүстэй. өглөөний сайхан хоолыг гардсан гал тогооны тэргүүн ахайтандаа, миний гуталыг чипс, самраар дүүргэсэн Треза эхдээ, шөнөөр гол гаргаж хүн зөөсөн Хэрлэндээ, үзэл бодлоо хуваалцан мэтгэлцсэн Орших, Мэп, шөнөжин гал манасан Хасартаа, бусад хүмүүстээ гэх мэт үргэлжлээд яваад байвуул яваад л байх шинжтэй. За тэгээд нийт зугаалганд оролцсон бүх хүмүүстээ баярлалаа.

Аан нээрээ Жумбоорой гэдэг үгийн утга нь юу вэ гэвэл Скаутын чуулга уулзалтыг Жэмбори гэдэг юм чинь блогчдынхыг Жумбоорой гэж нэрлэж яагаад болохгүй гэж :P

Хорвоо дэлхий уужим, тэнэгүүд ч бас олон юмаа

Эх болсон дэлхий маань 6 тэрбум хүнтэй. Гэхдээ 6 –гаан хүн тутмын 1 нь хятад, мөн 1 нь энэтхэг хүн байдаг гэнэ. Хятад хүний толгой дээр нар жаргахгүй, Энэтхэг хүний хөлөн доор өвс ургахгүй гэдэг л үнэн болоод байх шиг байна даа. Одоо яадаг юм байгаан. Хэн мэдхэв дээ ирээдүйд юу ч болоо билээ. Газар хөдөлж, галав юүлж дэлхий нэг шилгээхэд юун 6 тэрбум хүн манатай ч болох юм билүү. Заза түй түй муу ёр. Угаасаа миний бичих гэж байгаа сэдэв ч энэ биш. Ингээд орхие. Харин 6 хүн тутмын хэд нь тэнэг байдаг бол? Уулын мод урттай богинотой шиг энэ олон хүн дунд янз бүрийн хүмүүс байдаг л байхдаа.

Гэхдээ тэнэг гэдэг ойлголт маань өөрөө тун их харьцангуй ойлголт бололтой. Миний тэнэг гэж бодож байгаа хүн харин ч өөрийгөө ухаантай гэж бодоод зогсохгүй аягүй бол намайг ч тэнэг гэж боддог байхыг үгүйсгэхгүй. Магадгүй зарим хүмүүс дургүй хүнээ ч тэнэг гэж боддог байх талтай. Үнэндээ энэ 2 чинь шаал өөр зүйлс шүү дээ гэдгийг ойлгодог нь бол харин цөөн гэж байгаа.

Хорвоогийн тэнэгүүд өөр өөрийгөө мэдэхгүй. Нэг нэгнийхээ тэнэгийг гайхаал. Амьдрал үргэлжлээл, цаг хугацаа урсаад л. Дэлхий эргэдгээрээ эргээл. Дэлхий маань даанч дэндүү өгөөмөр болхоор энэ хүмүүсийг ухаантай эсвэл тэнэг гэж ялгахгүй бүгдийг нь ав адилхан тээсээр. Харин тэнэгүүд өөрсдийгөө болоод байна гэж бодоол. Тэнэгтээл. Улам л тэнэгтээл. Бүүр улаан цагаан олон түмний нүдэн дээр тэнэгтээл. Дараа дараагийнхаа тэнэглэл бүрийг хөгжүүлж баяжуулаад л... ай хөөрхий хорвоо дэлхий минь юу л болоод байна даа.

Болохгүй бүхний хажуугаар нүдээ аниад явах нэг хэцүү. Болж байна бүтэж байна гээд худлаа ярих нэг хэцүү. Болохгүй байгааг нь хэлээд дайсныхаа тоог нэмэх нэг хэцүү. Яадаг юм билээ. Нөгөө сохрын газар сохор, доголонгийн газар доголон гэдэг шиг л байх нь нэг бодлын амар ч юм шиг. Ганц л амьдарч үхнэ. Үхсэн яадаг юм гэж бодох нэг өөр, хийх нэг өөр. Ингээл бодож байх хооронд ч бас тэнэгүүд тэнэгтсээр...

Нээрээ өөрийгөө тэнэг хүн мөн үү гэдгийг мэдэх хялбархаан арга байдаг гэнэм. Тэр нь хэрвээ та өөрийгөө шүүмжилдэг, зарим тохиолдолд, зарим зүйл дээр өөрөөсөө ичдэг бол ямар ч байсан ухаантай биш юмаа гэхэд тэнэг биш гэсэн үг гэнээ. Тэнэг байлаа байлаа гэхэд ядаж л гайгүй тэнэг нь гэнээ хэхэ.

Нөгөөг битгий үгүйсгэ

Үгүйсгэнэ гэдэг сэтгэлгээний хамгийн бүдүүлэг хандлага юм. Социалист нийгэмд л бид үгүйсгэх, буруутгах гэж яг юу байдгийг хангалттай амссан. Өнгөрсөн түүхээ, уламжлал зан заншилаа, шашин шүтлэгээ гээл бүхнийг үгүйсгэж байсан биз дээ. Тэглээ юу олж долоов. Нар байсаар байтал нар байхгүй гэж маргахтай адил утгагүй зүйл шүү дээ. Орчин цагийн шинжлэх ухаан ч тэр, ардчилсан нийгэм ч тэр аливаад олон талаас нь хандаж, зөв бурууг шүүн хэлэлцэх тийм зарчимд тулгуурлан аливаа асуудалд ханддаг болсон. Тэр нь ч зөв биз. Зуун хувь төгс зүйл гэж байдаггүй болхоор, бүх зүйл өөрөө харьцангуй оршдог болхоор, бүх үйлдэл процесс харьцангуй үргэлжилдэг болхоор аливаад 100 хувь шийдэл гэж байхгүй. Өнөөдрийн зөв, маргаашын буруу ч болж болно. Тийм болхоор юмыг үгүйсгэхээсээ өмнө сайн бод... дахиад сайн бод. Дараа нь ярих, хэлэх, бичих эсэх нь таны дур...

Нэг зүйлийг баримталдаг байж болноо. Гэхдээ нөгөө зүйлийг баримталдаг хүмүүсийг хүндэл. Хүндэлнэ гэдэг хүлээн зөвшөөрнө гэсэн үг биш. Аа харин таныг хэр зэрэг ухаантай, хэр зэрэг иргэншсэн хүн бэ гэдгийг чинь харуулж байгаа юм. Нэг ёсондоо эхлээд иргэншчих... дараа нь...

Дууны тухай хэдэн үг бла бла...

Бороо миний бие хэдэн жилийн өмнө хилийн чанадад хэсэг байсан юм л даа. Эх нутгаасаа хол байна гэдэг ямар олиг байхав. Гэр орон, найз нөхдөө гээл үгүйлэн санах юм их. Тэр үед орой цаг зав гарвал нутгийн дуу сонсонгоо тамхи баагиулж хэвтдэг байлаа. Нэг ёсондоо тэр нь бол аягүй том жаргал байлаа шүү дээ. Тэгээл тухайн үед хит олж байсан камертон өөр бас бус хамтлаг дуучдын дуу сонсоноо бас. Гэхдээ тэр дуунуудыг сонсохоор Монголд сонсож байсан шиг чихэнд наалдаж, сэтгэлд хүрдэггүй нээх сонион. Тэгсэн мөртлөө Монголд байхдаа нэг их сонсоод байдаггүй байсан Чингис хааны Жагаагийн дуунууд, Харанга, Хурдын дуунууд болхоор үнэн лайтай. Цаанаа нэг мөлжүүртэй гэдэг шиг... үг нтр нь яасан гоёын. Ая нь, дуулж байгаа нь гээл магтаал байвал магтаал баймаар. Дууных нь утга агуулга нь эх нутаг, амраг хань, анд нөхдөө үгүйлэн санасан тухай болоод ч тэр үү. Яг юундаа байдын бүү мэд. Нэг л гоё дагаал хоолой мэдэн орилж өгмөөр санагдадын.

Нээрээ бас тэр зохиолын бид дууг ад үзээл байдагшдээ. Гэхдээ тэр дуунуудыг ч хөдөө аян замд машин дотроо сонсоол явахад бас л сайхан байдаг юм билээ. Хамгийн гол нь дууг сонсох орчин гэж бас нэг юм байх шиг байгаан. Хөдөөний хүүхдүүд тэр зохиолын дуундаа дуртай байдаг нь аргачгүй биз. Ямар хонины бэлчээр дээрээ А саундын дуулаад явжийлтай нь биш дээ.

За даа тэгээд зарим хүмүүс аймар туйлширдын. Өөрөө ямар нэг урсгалын дуу сонсдог бол бусдыг нь муулаал. Ялангуяа рок, хип хоп хоёр нээх таарамж муутай байдын. Миний хувьд хоёуланг сонсоно. Яадын гоё сонсогдоод тэр нь таалагдаж байвал ямар хамаатайн. Тэр битгий хэл Линкин парк гээл рок дуулдаг мөртлөө дотроо Майк Шинадо гээл рэпэртэй хамтлаг байж л байнашд тэ. Яахуудээ хүн хүн үзэл бодол өөр л байдаг байх. Минийх бол нэг иймэрхүү.